Mikolaj Trzaska speaks about jewish music (part of the interview) - Krakow Jewish Culture Festival 2013 starts tonight!

In 90 minutes next edition of Krakow Jewish Festival starts, I'd like to remind on that occasion a part of an interview with Mikolaj Trzaska who, during the festival, will play with the Riverloam Trio (Olie Brice and Mark Sanders) as well as will conduct workshops (and hopefully participate in the midnight jam sessions? :)

obviously you can read the whole interview in the blog's archive.

To, wydaje mi się, wątek Twojej twórczości stosunkowo nowy, ale coraz ważniejszy, a zaczęło się od płyty Shofar z Raphaelem Rogińskim - jakie znaczenie ma dla Ciebie obecnie muzyka żydowska?

Historia jest bardzo podobna do tej, którą już opowiedziałem. Są rzeczy, przed którymi nie można się powstrzymać. Np. przed prowadzeniem samochodu należałoby siępowstrzymać od picia alkoholu, albo przy opiekowaniu się dziećmi racze nie powinno siępalić jointów. Ale akurat w sztuce, to jest miejsce, taka przestrzeń, gdzie ty, limitując się,bo oczywiście wszystko jest jakoś limitowane, ale możesz wędrować tam gdzie naprawdę pragniesz, to jest prawdziwa przestrzeń wolności.

Pomijając fakt, że muzyka żydowska ma dla mnie charakter tożsamościowy, pomijając toże to jest dla mnie od strony takiej osobistej, wewnętrznej, psychologicznej bardzoistotne. Myślę sobie, że my potrzebujemy, że ludzie potrzebują mieć coś takiego jakidentyfikacja z czymś dobrym, nie tylko w sobie, ale też w kulturze, w rodzinie. Jaksłuchasz muzyki, tej którą lubisz, to siłą rzeczy się z nią identyfikujesz, chcesz chodzić nakoncerty, chcesz być blisko tego, czujesz się przez to bogatszy, bo to w efekcie, czynicię bogatszym, tak na prawdę, rośniesz z tym. Słuchasz coraz więcej, jesteś corazwrażliwszy, coraz bardziej wymagający z drugiej strony. Ale to jest tak jak z książkami, żeciągle odwiedzasz światy, które dają ci rozwój.

It started with the cd „Shofar” with Rapahel Rogiński and It seems tome it's a relatively fresh aspect of your activity, yet it's becoming evermore important – what does the Jewish music tradition mean to you now?

Well the story is quite similar to the one I've just told you. There are certain things you cannot refrain yourself from. Forinstance one should not drink before driving, or when you babysit you shouldn't smoke joints. But in art, this is a place,a space where, limiting yourself cause everything is somehow limited, but you can go wherever you desire to go, this is truly a space of freedom.

Beside the fact that Jewish music is important to my identity, that it's something important to me on the most intimate,personal, psychological level. I think that people have a need to, we need to identify ourselves with something good, notonly within us but in culture, in family as well.

When you listen to the music you like, you start to identify yourself with it, you want to see the concerts, you want to beclose to it, it makes you feel enriched and in fact it does enrich you, you grow with it. You listen more, you're ever moresensitive to what you hear, you're also more demanding. It's like with the books – you constantly visit new worlds and it makes you grow.

interview with Tomasz Dabrowski. Chapter 03

Here's the last piece of the interview with Tomasz Dabrowski. Big thanks to Tomasz for the talk and to Malgorzata Michalska who did come up with the idea for the meeting.

(you play a very specific instrument, you call it „balkan horn”, can you tell more about it?)

This is an instrument I got at a bargain price from a gentleman in a village near Łódź city. I found it on allegro [a popular auction website], no one wanted to buy it. I saw it and got very intrested – it looks very old, and most of all it looks very strange, with a huge bell for example.

I turned it has a very different sound as well. There are those technical matters I'm not really an expert in. If you play trumpet and flugelhorn, you have to use two different mouthpieces. Same thing if you play in a small combo or you play in big band. If you play lead part you have to use a shallower mouthpiece so the sound would be more upfront, you're leading the section, the whole big band as a metter of fact. I'm really terrible at it, and that is for the biggest advantage of my balkan horn, I can easily play with the same mouthpiece I use on the trumpet but the sound is very different, ambitus is larger, the articulation is different.

The way this is instrument is built nobody can tell me what it is. I know it's from the 60s, I even wrote to the manufacturer but they were of no help as well. It's very fragile, you could crush it in your hands, if you hit it gives away more of a „plastic” sound rather than „brassy”. It allows you to play also with the tuning. It's a sort of a laboratory, you can always experiment with new sounds.

Interview with Rafal Mazur. Chapter 01.

Rafal Mazur is one of the most active improvisers on Krakow scene has been mentioned many times on this blog. His involvement with improvising scene is now far beyond local interest as he works regularly such musicians like Mikolaj Trzaska, Artur Majewski, Raymond Strid, Keir Neuringer, Liudas Mockunas and many more.

As I had a long conversation with Rafal, and we talked about improvisation, recent records, history, beer, heavy metal and many more, there were two main themes that emerged.

Firstly, Rafal's personal story as a musician, from the very beggining. An personal account that gives also an intriguing perspective on the beginnings of Krakow and polish improvising scene.

Secondly, Rafal talked a lot about his views about the improvisation itself, its methods and goals and those reflections formed naturally an essay about the nature of this art which I find really inspiring.

As the volume of the text is substantial, the interview will be divided in more chapters which will presented on the blog seperately. I hope you'll enjoy the read.

I took also this opportunity to invite you once again, on Rafal's behalf, to participate in the upcoming concerts with Marco Eneidi. 20.03 in Krakow at Literki. 21.03 in Sopot at Lalala (with Jerzy Mazzoll on clarinets; btw, isn't that a most brilliant name for a restaurant/hotel?).

(photos are by Krzysztof Penarski)

Początek to jest sytuacja jasna. Okoliczności były takie, że trudno jest je zapomnieć, a zaczeło się to  prosto – mój ojciec był muzykiem. Nie zawodowym,  ale takim grającym wiele, był jednym z pierwszych muzyków, którzy grali w Krakowie jazz, raczej w kierunku muzyki rozrywkowej,   tanecznej, grając często akompaniament dla wokalistek śpiewających jakieś tam polskie piosenki. Mnie to mało interesowało, ale muzyki było dużo w domu. Mieliśmy oczywiście adapter i całą kolekcję płyt. Muzyki więc było dużo chociażby ze względu na to, że ojciec w jednym z tych zespołów mój ojciec poznał moją mamę, która śpiewała.

Moja przygoda z muzyką zaczęła się jednak dzięki komuś innemu, matka mojego ojca czyli moja babka pewnego dnia przyszła po mnie, wzięła mnie ze szkoły przed zakończeniem lekcji i pojechaliśmy na przesłuchanie do szkoły muzycznej do centrum, mieszkałem wtedy na os. Widok w Bronowicach. Nie wiedziałem co się dzieje, nie wiedziałem gdzie jadę. Wszedłem do pokoju gdzie jakaś pani grała coś na fortepianie, ja coś odpowiadałem. Efekt był taki, że trzeba było wybrać instrument. No i ja też nie miałem właściwie w tym udziału, bo to było dla mnie pytanie zupełnie abstrakcyjne. To była pierwsza klasa szkoły podstawowej. Nie potrafiłbym nawet jakoś sensownie wymienić instrumentów. No i  wybrano za mnie wiolonczelę, która siedziała mi na karku aż ukończyłem 19sty rok życia. Musiałem chodzić do tej szkoły i grać na tej wiolonczeli.

As for the begining, the situation was very simple – the circumstances in which I were introduced to music  would be hard to forget:  my father was a musician. Not a professional one,  but he was one of the first in Krakow to play jazz, more on the entertainement side,  ballrooms music, accompanying vocalists singing some slightly jazzed up polish songs. I wasn’t really interested, but there was lots of music at home, we had a lp player and quite big record collection. My mom would sing in one of those groups and that’s how my father met her.